DI-RECT verteld

“We zijn in onze muziek nog nooit zo recht voor z’n raap geweest over wat er speelt in onze levens”, vertelt zanger Marcel Veenendaal aan NU.nl. Hij noemt het lied Brother als voorbeeld. “We hebben een bijzonder jaar achter de rug waarin we stadionconcerten mochten spelen, maar ook dierbaren zijn verloren.”

Veenendaal, sinds 2009 zanger van de Haagse rockband die in 1999 werd opgericht, somt het op: hij verloor zelf in 2025 zijn broer na een auto-ongeluk, drummer Jamie Westland moest rond de jaarwisseling afscheid nemen van zijn moeder en de vader van gitarist Spike overleed afgelopen juli.

Ze speelden Brother onlangs al live tijdens een reeks shows in De Oosterpoort in Groningen. Dat vond Veenendaal niet moeilijk. “Het is fijn om het te kunnen bezingen. Zo blijven ze voor ons ook leven. Ik ben blij dat we onszelf hier de ruimte voor geven.”

De band kreeg in Groningen vervolgens een applaus van meer dan twee minuten. “Ik had het helemaal niet groots aangekondigd. Ik zei alleen: ‘Deze is voor m’n broer.’ Dat applaus erna voelde voor mij alsof er met me werd meegeleefd. Als ik het er nu over heb, voel ik dat weer helemaal”, zegt Veenendaal zichtbaar geëmotioneerd. Spike: “Het was een indrukwekkende steunbetuiging. Het laat zien hoe betrokken onze achterban is.”

Brother is niet het enige persoonlijke verhaal op I: Keep The Fire On. “Back To The Beginning gaat over hoe ik mijn leven opnieuw ervaar met kinderen erbij, en hoe ze mijn grootste spiegels zijn”, zegt Veenendaal.

“In Won’t Fall zit mijn dankbaarheid naar iedereen die mij draagt in zware tijden. My Friend vertelt hoe het is om er te zijn voor iemand die door een moeilijke tijd gaat. Voor mij is het erkend worden als een echte vriend een van de hoogst haalbare dingen.”

I: Keep The Fire On bestaat uit acht nummers, waarvan twee orkestrale intermezzo’s zijn. “Een beknopte plaat”, zegt bassist Bas van Wageningen. Gitarist Paul Jan Bakker wijst op het competitieve muzieklandschap. “Als je een plaat maakt met twaalf nummers, dan sneeuwen er een hoop nummers onder. Nieuwe muziek staat maar heel kort in de aandacht. Nu geven we aandacht aan een kleinere selectie liedjes en dan bij de volgende plaat weer.”

“We wilden een coherent album maken, zowel tekstueel als qua muziek”, vult Veenendaal aan. “We hadden nog wel meer favoriete liedjes die we in de tracklist probeerden te wurmen, maar die pasten gewoon niet in dit hoofdstuk”, legt Spike uit.

Deze plaat is dan ook een eerste hoofdstuk van een mogelijke trilogie. Hoe die er precies uit gaat zien, weten de Haagse muzikanten nog niet. “We durven erop te vertrouwen dat het zich zal laten zien”, zegt Veenendaal. “Aan de creativiteit ligt het niet. Het vindt zijn weg wel, zoals het nu ook heeft gedaan.” Spike: “De kern is om het fris en nieuw te houden voor onszelf en elkaar. We durven platen te maken die in niets lijken op de vorige.”

De band speelt in november zes keer in Rotterdam Ahoy. Vorig jaar vierden ze hun 25-jarig bestaan met drie shows in De Kuip. “En dan te bedenken dat we in 2017 AFAS Live niet uitverkocht kregen”, verwijst Veenendaal naar de beduidend kleinere concertzaal in Amsterdam.

Waarom de band sindsdien weer een veel groter publiek aanspreekt, vindt Van Wageningen “ongrijpbaar”. “Nog voordat Soldier On een hit werd in coronatijd, hadden we ineens twee keer Ahoy uitverkocht. Het voelt alsof de aanhouder heeft gewonnen doordat we live zijn blijven spelen. Dat hebben we dubbel en dwars verzilverd door niet stil te zitten in coronatijd.”

Na coronatijd kwam daar al snel de hit Through The Looking Glass bij. Het vorige album Sphinx (2024) leverde ook nog succesvolle nummers als How, My Heart Was Won en 90s Kid op. “Het maken van de setlist wordt steeds moeilijker”, zegt Van Wageningen. “Het is vechten voor een plekje.”

Welke nummers het halen, wordt vaak onderweg in de tourbus nog besproken. “We kennen elkaars favorieten en gelukkig is er veel overlap. We hebben ook wel geleerd dat het geen zin heeft om iets door te drukken als je de enige bent met die mening.”

DI-RECT merkte onlangs nog dat hun bekendheid in Nederland niet vanzelfsprekend over de grens geldt. “We willen natuurlijk graag ons speelterrein verbreden, maar voor een festival in België moeten we echt knokken”, zegt Veenendaal.

“Mensen kennen ons daar niet. We stonden daar onlangs en de eerste vijf liedjes stond er een vrouw voor mijn neus friet te eten. Iemand anders stond met z’n rug naar me toe te praten. Als die mensen aan het einde van de show niet meer met hun armen over elkaar staan, maar met een lach op hun gezicht, dan hebben we iets groots bereikt.”